Gebruikersnaam:Paswoord:Blijf ingelogd:

Login

In memoriam - Leopold (Pol) Verhelst
In Memoriam – Leopold (Pol) Verhelst

(30 december 1937 – 23 april 2020)

Beste Pol,

Het zou onze I-Thou ontmoetingen oneer aandoen als ik over je zou schrijven. Ik kan enkel naar je schrijven.
Ik herinner me onze eerste contacten in jouw gesprekskamer, volgestouwd met keramische
kunstwerken, stapels papieren, tijdschriften - de Japanse versie van The Journal of
Humanistic Psychology van je vriend Akira Ikemi op je bureau - en het elektrische
verwarmingstoestelletje. Je was telkens heel begaan of het niet te warm of te koud was.
Afstemming was dan ook kenmerkend voor jouw aanwezigheid. Je had geen clean desk, je
ruimte was menselijk toegankelijk.
Op je bovenste plank prijkten Client-Centered Therapy (Rogers, 1951) en Existential
Psychotherapy (Yalom, 1980) broederlijk naast elkaar. “De eerste is mijn methode”, zo zei je,
“en de tweede is waar het in wezen over gaat”. Geen poespas, geen flashy interventies,
telkens naar de kern. Het was dan ook geen verrassing dat je passioneel werd van Otto Rank,
de voorvader zeg maar van de ganse humanistisch psychologische beweging, die zowel het
cliëntgerichte als het existentiële van in het begin met elkaar verbond. Jouw kennis en kunde
was diep geworteld. Ik herinner me je pleidooi om mythes, sprookjes en religies tot een
verplicht onderdeel van een cliëntgerichte opleidingstraject te maken. In jouw empathische
korf was er plaats voor de menselijke tragiek en ontvankelijkheid voor groei.
Pol, je was voor velen een integere en geliefde collega, docent aan het huidige Vives,
opleider aan de Faculteit voor Mens en Samenleving, supervisor en therapeut. Je was een
cliëntgericht psychotherapeut van het eerste uur, mede stichtend lid van de Vlaamse
vereniging voor cliëntgerichte psychotherapie, het huidige VVCEPC. De laatste decennia was
je ook een gegeerd opleider cliëntgerichte psychotherapie aan opleidingsinstituten in
Frankrijk, nadat je deze carrière in Vlaanderen had neergelegd. Weinigen hebben weet van
dit laatste; een staaltje van jouw West-Vlaamse nederigheid – al te nederig wellicht.
Sommigen zagen je als een orthodoxe Rogeriaan die niet meer mee was met de recente
ontwikkelingen. Dat heb ik niet zo ervaren. Ik had het gevoel dat je alles geïntegreerd met je
meedroeg en recht deed aan wat voor jou de essentie was. Gendlin was trouwens nog te
gast in je eigen huis waar hij jou hielp om jouw rolluiken te repareren. Contact maken met
de felt sense behoorde zo voor jou ook tot de natuurlijke flow van het therapeutisch uur. Je
was bekommerd om de toekomst van de cliëntgerichte therapie waar je zelf mee vergroeid
was. Ik kan je vertellen dat het op dit moment – in Vlaanderen althans – goed gaat.
Het is met weemoed dat ik je laat gaan, man aan de zee. Dat de golven je in alle zachtheid
mogen meenemen.

Siebrecht

Siebrecht Vanhooren

Met dank aan Mia Leijssen en Chris Van de Veire
Terug naar overzicht