Verslag van de studiedag rond hechting, geschreven door een therapeut in opleiding

Verslag van een hechtingsproces

Relaas van de studiedag rond hechting (VVCEPC, 09/06/11)

Een lichte ochtendkus in bed. Een lieve knipoog door het keukenraam en nog een snelle zwaai terwijl ze zich de auto ingooit. En weg is ze. Al is weg niet weg-weg. Blijven doet ze. In mijn hoofd, in mijn hart en in mijn leven. Daar durf ik toch doorgaans van uit te gaan... deze geruststellende gedachte maakt mijn geest alvast voldoende vrij om vandaag een geheel nieuwe hechting aan te gaan op de studiedag van de VVCEPC...

Met enige benieuwdheid maar ook wat spanning voor het onbekende stap ik de trein op richting Antwerpen. Zouden mijn hechtingsbehoeftes voldoende aan bod komen? Zal er een plaatsje gereserveerd zijn voor mij? Zal ik voldoende nieuwe voeding opdoen? Zal het een warme omgeving zijn? Zal het mij ondersteunen in mijn komende werk?

Ietwat schoorvoetend betrad ik het Provinciehuis. Gelukkig was er meteen wat tijd voor social talk om het eerste ijs te breken. Dankzij babbels met oudgekenden en opleidingsvrienden voelde ik de eerste spanning van mij afglijden. Bijna vloeiend hierop werd ik op naam welkom geheten en mocht ik een persoonlijk fetisj uitkiezen voor vandaag. Symbolen waardoor mijn eerste contactangst duidelijk zakte. De gezelligheid van de volle zaal ten slotte gaf me zelf een beetje een eerste thuisgevoel, wat nog werd versterkt door de aanwezigheid van een collectief transitioneel object waarop we al onze wensen en verlangens mochten op projecteren: de Misery Bear.

Vervolgens werd ons mentaliserend vermogen meteen aangescherpt door de eerste spreker: Dr. Jolien Zevalkink. Een transparant en begenadigd spreker die mij doorheen verschillende theoretische modellen rond hechting leidde. Nieuwe voeding vond ik in de link tussen hechtingstijl en het zoeken naar een evenwicht tussen zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen, in het situeren van de basisclassificatie op het continuüm van rigied tot chaotisch en in de aanwezigheid van opvallende correlaties tussen hechtingstijl en psychiatrische ziektebeelden in klinische context. Dr. Zevalkink kon me tot slot overtuigen dat hechting een nooit eindigend intrapsychisch en interpersoonlijk proces is waarbij nieuwe hechtingen oude wonden kunnen gaan helen…

Na een eerste hechting in grote groep, voelde ik de nood aan meer intimiteit… hieraan werd gevolg gegeven door een eerste ronde met workshops in kleineren groep. Klinisch psychologe Annelies van Overbeke trachtte me meer vertrouwd te maken met de link tussen hechting en seksueel misbruik. Inzichten vanuit de lichaamsgerichte Pessotherapie en de hechtingspiramide van Bakker-Van Zeil werden versmolten en verbonden met neuropsychologische info. Ik laafde me aan het boeiende gegeven dat verwaarlozing (vooral bij jongens) en seksueel misbruik (vooral bij meisjes) grote effecten blijken te hebben op de ontwikkeling van de rechterhersenhelft en het corpus callosum, waardoor vaak gedesorganiseerde hechtingstijlen ontstaan vanwege het tekort aan integratie tussen rechter (coping, herinnering)- en linker (betekenisverlening)hersenhelft. Hoewel mijn intellectuele hechting met het thema was gegroeid doorheen deze workshop, bleef ik wel wat op mijn honger zitten wat betreft het weinig interactieve karakter van deze workshop.

De middag zorgde weer voor enige social talk waarbij beide hersenhelften maximaal geprikkeld werden door een rijk buffet aan broodjes en babbels.

Ook de namiddag werd ingezet met een collectief moment: vertrouwend op de reeds ontwikkelde hechting met het thema, vloog criminologe Hilde Libbrecht er meteen in. Een enthousiast betoog prikkelde onze zintuigen maximaal: films, anekdotes, persoonlijk onderzoek bij kleuters leerden ons dat jaloezie niet groen is maar rood, dat jaloersheid (triadisch) en afgunst (diadisch) eigenlijk niet hetzelfde zijn en dat niemand last heeft van jaloersheid… tenzij men écht van elkaar houdt. Na dit enthousiast en diepgaand discours bleef ik wat verweesd achter… en ik moet toegeven: toch met enige  jaloezie voor de vurigheid en creativiteit van deze spreker.

Om wat te bekomen van dit lastige gevoel, kon ik me weer terugtrekken in de intieme kring van mensen die zich in het tweede workshoprondje rond de begeesterende Monica Gundrum hadden geschaard. Monica gaf op een erg transparante manier uiting aan haar persoonlijke evolutie naar meer procesdirectiviteit wanneer het gaat over de hechtingsbehoeftes van de cliënt en hechtingsverwachtingen die je zelf binnen therapeutische context hebt. Een eerlijke spiegel die ervoor zorgde dat ik al vlug enige intieme verwantschap voelde voor deze workshop.

Langzaamaan kwam het uur van afscheid dichterbij… de verdiepende babbels werden langzaam afgerond en de afsluitende receptie volgde, voor dat ik terug de nodige distantie kon aangaan na het hechtingsproces met deze studiedag. Ik concludeerde dat er eerder een veilige hechting was ontstaan tussen mezelf en deze studiedag voor wat het thema, de structuur en de momenten in plenum betrof, met enige ambivalentie op het vlak van de interactiviteit van de workshops en de afstemming tussen het plenum en de aangeboden workshops.

De garagepoort zoemt en de wereld sluit zich achter de mij. Mijn sleutelgerinkel aan de achterdeur verklapt mijn komst. Ze is er. Terug van weggeweest. Ik had er op vertrouwd. En maar goed ook. Want meer dan de dag ervoor besef ik dat ik bij mijn thuiskomst steeds weer een veilige haven mag vinden in haar, wetende dat ook zij weer uitziet naar deze avondlijke hereniging...